از مهمترین دلایل ناباروری اختلالات تخمکگذاری میباشد. داروهای کمک باروری به شکل خوراکی و تزریقی موجود میباشند. این داروها اغلب از طریق تنظیم سطح هورمونها، تخمکگذاری را شروع و یا منظم خواهند نمود. داروهایی که که برای روشهای درمانی IVF و IUI تجویز میشوند تزریقی هستند و دوز آن بسته به فرد مورد درمان و مرحله درمانی متفاوت است.

داروهای مناسب دورههای درمانی ناباروری متشکل از هورمونهای LH، FSH و hCG هستند. هدف نهایی این نوع داروها، افزایش تعداد فولیکولها در دوره تخمکگیری میباشد. تشخیص دوره و میزان مصرف دارو به واسطه معاینات و سونوگرافی منظم واژینال توسط پزشک متخصص ناباروری تشخیص داده میشود.
داروهای معرفی شده میتوانند جداگانه یا در کنار روشهای مختلف درمانی ناباروری مورد استفاده قرار گیرند. این دسته از داروها به روش تزریقی یا خوراکی تجویز میشوند. روش تزریقی به صورت زیرجلدی (زیر پوستی) یا عضلانی و در دوزهای مختلفی میباشد. محل تزریق میتواند شامل شکم، بازو، بالای ران یا باسن باشد. تزریقها عموما در روز دوم یا سوم عادت ماهانه آغاز میشود و به مدت هفت تا ۱۲ روز ادامه پیدا میکند. میزان مصرف و نوع تزریق با تشخیص و نظارت پزشک متخصص صورت میپذیرد. راهنماییهای لازم همچنین در برشور دارو نوشته شده است. مصرف داروهای تحریک تخمکگذاری ممکن است باعث عوارض جانبی خفیفی مانند حساسیت، عفونت، تورم یا کبودی در محل تزریق شود. همچنین خطر تحریک بیش از حد تخمدان، عارضهای که در آن تخمدان بزرگ و دردناک میشود نیز وجود دارد. مصرف داروهای تحریککننده تخمکگذاری احتمال بارداری چندقلویی را افزایش میدهد که خطرهایی را برای مادر و فرزند به همراه خواهد داشت.
سایر داروهایی که ممکن است برای کمک به بهبود باروری توسط پزشک برای زنان تجویز شود، در ادامه آورده شده است:
آسپرین: شواهد و دلایل علمی مختلف بیانگر این است که آسپرین در موارد خاصی خطر سقط جنین را کاهش میدهد. مصرف این دارو لازم است حتما با نظارت پزشک متخصص صورت پذیرد.
هپارین: در مواردی که فرد متقاضی با سقط جنینهای مکرر با علل خاص رویرو بوده است این دارو تجویز میشود.
مدورل: این داروی استروئیدی میتواند به جایگیری تخمک بارور کمک کند. این دارو به عنوان تکمیل کننده باروری تحت نظر پزشک متخصص مورد استفاده قرار میگیرد.
آنتاگون و ستروتاید: دارویی تزریقی از دسته گانیرلیکس استات است که برای جلوگیری از تخمکگذاری زودرس در زنانی که تحت درمانهای باروری هستند، مورد استفاده قرار میگیرد.
پروژسترون: ممکن است پزشک برای جلوگیری از سقط جنین، چند روز بعد از عمل انتقال جنین به رحم در درمان ivf،از این هورمون استفاده کند. پروژسترون باعث رشد مناسب دیواره رحم برای لانهگزینی جنین میشود. این دارو به صورت تزریق یا شیاف داخل واژن تجویز میشود.